تفاوت آن محلول بودن و بدگویی است. پلی وینیلپایرولیدون پلیمری از وینیلپایرولیدون با وزن های مولکولی مختلف است. به راحتی در آب محلول است و تحت الکترولیز قرار نمی گیرد. محلول آبی آن با محلول های سری سلولز اشتباه است. همچنین می توان آن را با اجزای غیریونیک، آنیونیک یا موکتونیک مانند سالیسیلیک اسید مخلوط کرد. محصولات سری PVPK را می توان با اضافه کردن مقدار زیادی نمک حل و فصل کرد، و K90 آسان تر از K17 حل و فصل می شود. حلال بودن PVP در حلال های آلی مختلف بسیار متفاوت است.
سری PVPK را می توان در این حلال ها حل کرد تا محلولی حاوی حداقل ۱۰٪ PVP به دست آید. ثبات ذخیره سازی هنگامی که مقدار pH محلول آبی بالاتر از ۶ باشد، زمانی که در دمای بالاتر ذخیره می شود، افزایش خواهد یافت. محلول اسیدی شده (غلظت کمتر از ۳۰٪) تمایل به آگلومرا در طول ذخیره سازی دارد که با اضافه کردن تثبیت کننده ها می توان از آن جلوگیری کرد. استفاده از پایدار کننده های OH یا NH2 توصیه نمی شود.
کاربرد: عامل معلق کننده، عامل پراکنده کننده، امولسیفر اضافه کردن PVPK به عامل معلق کننده محلول در آب، عامل پراکنده کننده، یک امولسیفر می تواند ثبات را افزایش دهد. PVP می تواند لایه نازکی را بر روی سطح ذرات کلوئید تشکیل دهد که می تواند از تراکم آن اجتناب کند. تولید پلاستیک در تولید پلیمرهای پلاستیکی جامد، PVPK به عنوان یک کلوئید محافظ و تثبیت کننده پلیمریزاسیون اضافه می شود. چسب های PVPK 90 و K 85 ضخیم کننده ها و ضخیم کننده ها برای چسب های استئارات سدیم هستند. PVPK مختلف را می توان مخلوط برای به دست آوردن ویسکوزیته مناسب است. در پراکنده شدن چسب، PVP K نیز به عنوان یک کلوئید محافظ و ضخیم کننده استفاده می شود. PVP K همچنین به عنوان یک چسب مرطوب کننده برای مهر و موم کردن تمبر ها و پاکت ها استفاده می شود زیرا PVP در آب محلول است.